من که می دانم شبی عمرم به پایان میرسد
نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد
من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام
مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد
پس چرا، پس چرا عاشق نباشم؟
من که می دانم به دنیا اعتباری نیست، نیست
بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست، نیست
من که می دانم اجل ناخوانده و بی دادگر
سر زده می آید و راه فراری نیست، نیست
پس چرا، پس چرا عاشق نباشم؟
من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد
نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد
پس چرا، پس چرا عاشق نباشـــــم؟؟؟
منو حالا نوازش کن
که این فرصت نره از دست
شاید این اخرین باره
که این احساسه زیبا هست
منو حالا نوازش کن
همین حالا که تب کردم
اگه لمسم کنی شاید
به دنیای تو برگردم
بدون مرز با من باش
اگرچه دیگه وقتی نیست
نبینم این دمه رفتن
تو چشمات غصه میشینه
همه اشکاتو میبوسم
میدونم قسمتم اینه
هنوزم میشه عاشق بود
تو باشی کاره سختی نیست
اگه لمسم کنی شاید
به دنیای تو برگردم
کاش می شد پنجره ها را گشود
آسمان را آبی آبی کشید
کاش میشد زندگی را،عشق را
درپناه سایه ی خورشید دید
کاش می شد قلب های خسته را
با نگاه دوستی باهم کشید
پر از بغضم ، پر از حرف سکوتم
تورو گم کردم اما روبروتم
منو برگردون اونجایی که بودم
آخه تا کی گرفتار هبوطم
تو دنیایی که جای آرزوهاست
کسی جز تو منو عاشق نمی خواست
بیا تا سر بزارم روی شونت
دلم مثل خودت تنهای تنهاست
هنوزم زخمی سیب فریبم
اسیر این شبای نانجیبم
تو خوبی کن بیا به خلوت من
تو که می دونی من اینجا غریبم
هنوزم عکس چشمات روبرومه
نگاه تو تمام آرزومه
بزار باور کنم دستاتو دارم
نگیری دستامو کارم تمومه
در گذر گاه زمان خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد
عشق ها میمیرد رنگ ها رنگ دگر میگیرد
وفقط خاطره هاست که چه شیرین وچه تلخ
دست نخورده به جا میماند
حرف دل تنهايي ديگر () شنبه ۳٠ آبان ۱۳۸۸ - وسعت تنهایی
توبه کردم که دگر عشق به دل ره ندهم
اه و افسوس که تو عشق شدی، باریدی
نازنین این دل تنها به تو دل خوش گشته
ای دریغ از تو که با غیر مرا سنجیدی
تا که یه قطره شراب از لب تو نوشم کاش
این همه حسرت و فریاد مرا می دیدی
گر چه بی من تو کنون غرق غرور و شعفی
ولی احساس دوباره بودنی را تو به من بخشیدی
تا که با یک نفس گرم تو جان افزودم
بی سبب از دلم رنجیدی نگه مست
گر چه اکنون با نگاه من غریبی تا ابد
لیکن ای یار بدان در دل من جاویدی
تو بخوان ای زیبا
به سکوت لبها
به سقوط غمها
به نگاه شبها
که تو هم قافله ای خسته شدی
در نگاه غمها
این نگاه غم نیست
این صدای من نیست
این سکوت عشق است
این همان صوت دل انگیز وفاست
هر چی دلت خواست بگو
اما نگو که میری
نگو که هوای عشق رو
از نفسام می گیری
هر چی دلت خواست بگو
خونه خرابم نکن
من خودانتظارم
نقش برآبم نکن
باز هوس یه دردم
یه درده عاشقونه
عشقی که از نگاهت
به یادگار بمونه
ابر چشام به عشقت
کوچه رو آبپاشی کرد
حتی رو سقف خونه
عکست نقاشی کرد
تا ماه من تو باشی
خورشید دوست ندارم
پیرهنی از ستاره
برای تو میارم
هر چی دلت خواست بگو
خونه خرابم نکن
من خودانتظارم
نقش برآبم نکن
حرف دل تنهايي ديگر () دوشنبه ٢ شهریور ۱۳۸۸ - وسعت تنهایی
نذار باور کنم تنهای تنهــام
نمی خوام با کسی غیر از تو باشم
میخوام از خوابی که لحظش یه ساله
بـــرای دیدن روی تو پــــــاشم
اگه تو باشـــی و دنیــــا نباشه
میشـه با تو همه دنیــــارو حس کرد
همه دنیــــا بیان و تو نبـــــاشی
دلم دق می کنـــــه با این همه درد
تموم زنــــدگیم و زیــرورو کــــــــن!
که بی تو دلخوشی ها هم گناهه
خودت بـــاش و منو دیوونـــگی هام
فقــط با تو دل من رو بــــــراهه
بذار بــــاور کنم این رو که با عشق
حقیــقت میشه تو افسـانــــه باشه
میشه افسانـــــــه ها رو زندگی کــرد
اگه حق با من دیوونــــــــه باشه
من / عشق
پاک یعنی
سرزمین لحظه
یعنی بیداد
عشق من
باختن عشق
جان یعنی
زندگی لیلی و
قمار مجنون
در عشق یعنی ... شدن
ساختن عشق
دل یعنی
کلبه وامق و
یعنی عذرا
عشق شدن
من عشق
فردای یعنی
کودک مسجد
یعنی الاقصی
عشق / من
عشق آمیختن افروختن
یعنی به هم عشق سوختن
چشمهای یکجا یعنی کردن
پر ز و غم دردهای گریه
خون/ درد بیشمار
عشق من
یعنی الاسرار
کلبه مخزن
اسرار یعنی
من/عشق
شبی غمگین شبی بارانی و سرد
مرا در غربت فردا رها کرد
دلم در حسرت دیدار او ماند
مرا چشم انتظار کوچه ها کرد
به من می گفت:تنهایی غریب است
ببین با غربتش با من چه ها کرد
تمام هستی ام بود و ندانست
که در قلبم چه آشوبی به پا کرد
اوهرگز شکستم را نفهمید
اگر چه تا ته دنیا صدا کرد
عشق پرواز بلندی است مرا پر بدهید
به من اندیشه ای از مرز فراتر بدهید...
من به دنبال دل گمشده ای می گردم
یک پریدن به من از بال کبوتر بدهید...
عشق اگر خواست - نصیحت به شما ای مردم
تن برازنده او نیست به او سر بدهید...
دفتر شعر جنونبار مرا پاره کنید
یا به یک شاعر دیوانه دیگر بدهید ...
در میان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم
بعد از این با بی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خنجر به دست بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا طلاطم کرده ام راه دریا را چرا گم کرده ام؟
قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوش باورم گولم مزن!
من نمی گویم که خاموشم مکن من نمی گویم فراموشم مکن
من نمی گویم که با من یار باش من نمی گویم مرا غم خوار باش
من نمی گویم دگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
ای مرا آزرده از خود، گر پشیمانی بیا
نغمه های ناموافق گر نمی خوانی بیا
تا که سر پیچیدی از راه وفا گفتم برو
جز وفا اکنون اگر راهی نمی دانی بیا
یک نفس با من نبودی مهربان ای سنگدل
زان همه نامهربانی گر پشیمانی بیا
تاب رنجوری ندارم در پی رنجم مباش
گر نمی خواهی که جانم را برنجانی بیا
خود تو دانی دردها بر جان من بگذاشتی
تا نفس دارم اگر در فکر درمانی بیا
دشمن جانم تو بودی درد پنهانم ز توست
با همه این شکوه ها گر راحت جانی بیا ...
کاش بودی تا دلم تنها نبود 
تا اسیر غصه ی فردا نبود
کاش بودی تا برای قلب من زندگی این گونه بی معنا نبود
کاش بودی تا لبان سرد من قصه گوی غصه ی غم ها نبود
کاش بودی تا نگاه خسته ام بی خبر از موج و از دریا نبود
کاش بودی تا دور دست عاشقم غافل از لمس گل مینا نبود
کاش بودی تا زمستان دلم این چنین پر سوزو پر سرما نبود
کاش بودی تا فقط باور کنی بعد تو این زندگی زیبا نبود
کاش بودی تا دلم تنها نبود تا اسیر غصه ی فردا نبود
کاش بودی تا برای قلب من زندگی این قدر بی معنا نبود
تماشایی ترین تصویر دنیا می شوی گاهی
دلم می پاشد از هم بس که زیبا می شوی گاهی
حضور گاهگاهت بازی خورشید با ابر است
که پنهان می شوی گاهی و پیدا می شوی گاهی
به ما تا می رسی کج می کنی یکباره راهت را
ز ناچاریست گر هم صحبت ما می شوی گاهی
دلت پاک است اما با تمام سادگیهایت
به قصد عاشق آزاری معما می شوی گاهی
تو را از سرخی سیب غزلهایم گریزی نیست
تو هم مانند حوا زود اغوا می شوی گاهی
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که درمانند
یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم گر دل خویش شکستیم صدایی نکنیم
پر پروانه شکستن هنر انسان نیست گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق به هر بی سر و پایی نکنیم
روی تخته سنگی نوشته شده بود: اگر جوانی عاشق شد چه کند؟ من هم زیر آن نوشتم: باید صبر کند.
برای بار دوم که از آنجا گذر کردم زیر نوشته ی من کسی نوشته بود: اگر صبر نداشته چه کند؟ من باشد هم با بی حوصلگی نوشتم: بمیرد بهتر است.
برای بار سوم که از آنجا عبور می کردم. انتظار داشتم زیر نوشته من نوشته ای باشد. اما زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم
